شانه یخ زده را با فیزیوتراپی و تزریق بلاک عصبی شانه درمان کنید

یخ زدگی شانهاصطلاحات کپسولیت شانه و شانه یخ زده اغلب به طور جایگزینی برای یکدیگر استفاده می‌شوند. به عبارت دیگر، این دو اصطلاح همان وضعیت دردناک و خشکی شانه را بدون توجه علت ایجاد آن، توصیف می‌کنند. روش دقیق‌تر این است که به یخ زدگی شانه (آسیب دیدگی کپسول مفصلی) صورت یخ زدگی شانه اولیه اشاره کنید.

همانطور که از نام آن پیداست، یخ زدگی شانه رباط‌های فیبری که قسمت تشکیل دهنده کپسول شانه را می‌پوشانند را تحت تاثیر قرار می‌دهد. شرایطی که به آن تحت عنوان شانه یخ زده اشاره می‌شود معمولا کپسول را دربر نمی‌گیرد. کپسولیت شانه ثانویه (یا یخ زدگی حقیقی شانه) ممکن است تغییراتی در کپسول مفصلی داشته باشد، اما خشکی شانه در حقیقت از مشکلی در خارج از مفصل نشات می‌گیرد. برخی از شرایط مرتبط با یخ زدگی ثانویه شانه عبارتند از پارگی روتاتور کاف تاندونیت عضله دو سر بازویی و آرتروز است. در هر دو حالت، بخش‌های معمولی شل کپسول مفصلی به هم می‌چسبند. این رویداد به طور جدی قابلیت حرکت شانه را محدود می‌کند و باعث می‌شود که شانه به حالت یخ زده درآید.

بسیاری از بزرگسالان (اغلب زنان) بین 40 تا 60 سالگی درد و خشکی شانه تحت عنوان کپسولیت شانه را تجربه می‌کنند. بنابراین اگر احساس می‌کنید که به یخ زدگی شانه مبتلا شده‌اید و درد شما بیشتر از یک هفته ادامه پیدا کرده است، به پزشک مراجعه کنید. پزشکان می‌توانند به شما در یافتن درمان‌های موثر فیزیوتراپی کمک کنند.
هدف دکتر حمید روشندل این است که به شما کمک کند حرکت شانه، قدرت و عملکرد خود را بدست آورید. هنگامی که شما به خوبی در حال بهبودی بودید، بازدید منظم از دفتر درمانگر به پایان خواهد رسید

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره تلفن‌های 02166595897 و 02166595896   تماس حاصل فرمایید.

چرا دچار یخ زدگی شانه می‌شوید؟


علت یا علل هر دو نوع یخ زدگی شانه اولیه یا یخ زدگی شانه ثانویه (فروزن شولدر) عمدتا یک راز است.

یخ زدگی شانه اولیه

برخی از عوامل خطر برای یخ زدگی شانه عبارتند از: دیابت، اختلال عملکرد تیروئید و بیماری‌های خود ایمنی. افرادی که حمله قلبی، سکته مغزی، یا درمان سرطان سینه داشته باشند نیز در معرض افزایش خطر ابتلا به این بیماری قرار دارند. اما در تعداد قابل توجهی از افرادی که به یخ زدگی شانه مبتلا می‌شوند، هیچ گونه ترومای شناخته شده، سابقه بیماری پزشکی یا سایر عوامل خطرزا وجود ندارد.

یخ زدگی شانه ثانویه

در مورد یخ زدگی شانه ثانویه (فروزن شولدر حقیقی)، مشکل واقعی از چیزی خارج از مفصل می‌آید. برخی از شرایط مرتبط با یخ زدگی شانه ثانویه عبارتند از پارگی روتاتور کاف، سندرم ایمپینجمنت، بورسیت، تاندونیت عضله دوسر شانه و آرتروز. برای هر دو نوع، ممکن است یک پاسخ ایمنی بیش از حد و یا واکنش خود ایمنی در کار باشد. در واکنش خود ایمنی، سیستم دفاعی بدن، که به طور معمول بدن را از عفونت محافظت می‌کند، به اشتباه شروع به حمله به بافت‌های بدن می‌کند. این باعث واکنش التهابی شدید در بافتی می‌شود که تحت حمله قرار دارد.

هیچ کس نمی‌داند که چرا ناگهان چنین اتفاقی رخ می‌دهد. درد و خشکی ممکن است پس از یک آسیب دیدگی شانه، شکستگی یا جراحی شروع شود. اگر از شانه به طور معمول استفاده نشودنیز ممکن است چنین اتفاقی شروع شود. این وضعیت می‌تواند پس از شکستگی مچ دست اتفاق بیفتد، زمانی که بازو به مدت چندین هفته در گچ نگهداری می‌شود. به چند دلیل، به نظر می‌رسد که بی‌حرکتی مفصل پس از یک آسیب دیدگی، واکنش‌های خود ایمنی را در برخی افراد ایجاد می‌کند.

پزشکان نظریاتی ارائه کرده‌اند مبنی بر اینکه شرایط پشت پرده‌ای ممکن است سبب التهاب و درد مزمن شود که باعث می‌شوند شما کمتر از شانه خود استفاده کنید. این عارضه وضعیتی ایجاد می‌کند که می‌تواند یخ زدگی شانه را در فرد ایجاد کند. در هنگام ابتلا به کپسولیت شانه اولیه، قبل از انجام اصلاح بافت‌ها در اطراف شانه، ممکن است به درمان هر گونه عوامل خطر یا عوامل مرتبط با بیماری نیاز باشد. در مورد کپسولیت شانه ثانویه، ممکن است ضروری باشد پیش از اینکه مشکلات اسکلتی عضلانی پشت پرده را رفع کنید، ابتدا شانه آسیب دیده را درمان کنید تا بتوانید قابلیت حرکتی آن را بازگردانید.

علائم یخ زدگی چیست؟


علائم کپسولیت شانه (و یخ زدگی شانه) عمدتا درد و خشکی شانه است که موجب کاهش چشم‌گیر حرکت شانه می‌شود. گرفتگی شانه می‌تواند فعالیت‌های روزانه مانند لباس پوشیدن، شانه کردن موها یا دستیابی به طرف مقابل میز را دشوار کند.

پزشک شما چه آزمایشاتی را انجام خواهد داد؟

انجام آزمایشات1انجام آزمایشات2

 

 

 

 

 

 

 

تشخیص یخ زدگی شانه معمولا بر اساس تاریخچه پزشکی و معاینه فیزیکی شما انجام می‌شود. یک نکته کلیدی که به تشخیص کپسولیت شانه از فروزن شولدر کمک می‌کند، چگونگی حرکت شانه است. در هنگام ابتلا به کپسولیت شانه، حرکت شانه مطابق حرکتی است که بیمار یا پزشک سعی می‌کند روی بازو انجام دهد. در هنگام ابتلا به فروزن شولدر، به نظر می‌رسد در اثر تاندونیت یا روتاتور کاف، بیمار نمی‌تواند دست آسیب دیده را به طور عادی یا در طیف وسیعی حرکت دهد. اما هنگامی که فردی دیگر بازوی او را بلند می‌کند، می‌توان آن را در محدوده‌ی تقریبا نرمال حركت داد.

  • تصویر برداری اشعه ایکس ساده معمولا مفید نیست. یک آرتروگرام ممکن است نشان دهد که کپسول شانه زخمی شده و دچار گرفتگی است. آرتروگرام شامل تزریق رنگ به مفصل شانه و گرفتن چندین تصویر اشعه ایکس است.
  • هنگامی که توانایی شما برای حرکت دادن شانه‌تان افزایش یافت، پزشک ممکن است برای تمایز بین کپسولیت شانه اولیه و کپسولیت شانه ثانویه (از یک عارضه زمینه ساز، از جمله سندرم ایمپینگمنت یا پارگی روتاتور کاف، آزمایشات بیشتری تجویز کند. احتمالا شایع‌ترین آزمایش مورد استفاده، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) است
  • تشخیص نهایی و دقیق‌تر زمانی انجام می‌شود که تست آرتروسکوپی انجام شود. تست آرتروسکوپی امکان شناسایی دقیق مرحله‌ای از بیماری که شما در آن قرار دارید را فراهم می‌کند. نمونه‌های بافتی که از داخل و اطراف مفصل گرفته می‌شوند زیر یک میکروسکوپ بررسی می‌شوند.

چه گزینه‌های درمانی در دسترس هستند؟


درمان بر علل پشت پرده (اگر شناخته شده باشند)، وجود عوامل خطرزا و مرحله پیشرفت بیماری در زمان تشخیص مبتنی است. روشی وجود ندارد که به عنوان بهترین درمان برای درمان یخ زدگی شانه شناخته شده باشد. مطالعاتی که تاکنون انجام شده‌اند، نتوانسته‌اند فقط به یک راهنمای درمان مبتنی بر شواهد برای این مشکل بپردازند.

تزریق کورتیزون

تزریق کورتیزوندر طی مراحل اولیه، پزشک ممکن است تزریق کورتیزون و بی‌حسی طولانی مدت شبیه لیدوکائین را توصیه کند تا التهاب را کنترل کند. کورتیزون استروئیدی است که در کاهش التهاب بسیار موثر است. کنترل التهاب تا حدی درد را کاهش می‌دهد و برنامه کشش را موثرتر می‌کند.

بلوک عصبی

بلوک عصبیبی‌حسی عصب بالای کتفی به سمت شانه روش جدیدتری است که در بعضی از کلینیک‌های درد استفاده می‌شود. این روش را می توان بر اساس یک رویکرد سرپایی انجام داد، یعنی شما در همان روز در داخل و خارج می‌شوید. تزریق یک عامل بی‌حس کننده عصب به صورت ترکیب شده با یک داروی استروئیدی به طور موقت سیگنال‌های درد را از بین می‌برد. این کار مانند زدن دکمه تنظیم مجدد است. مسیر عصبی ارسال سیگنال‌های درد مداوم از شانه به نخاع و به مغز خاموش می‌شود. برای مدت کوتاهی، بیمار می‌تواند دست را به طور کامل بدون درد حرکت دهد. اغلب، این زمان برای بازگرداندن شانه در مسیر پیگیری در جهت بهبود حرکت و عملکرد، کافی است.

هیدرودیلیشن

هیدرودیلیشن

یکی دیگر از روش‌های جدید هیدرودیلیشن یا brisement به عنوان جایگزینی برای جراحی استفاده می‌شود. در این روش سیالی به داخل مفصل تزریق می‌شود و باعث می‌شود تا کپسول به حدی منبسط شود که از هم باز شود. نتیجه می‌تواند تسکین درد و بهبود عملکرد باشد. هنوز به اندازه کافی مطالعاتی روی این روش انجام نشده است تا مشخص شود که این رویکرد چگونه عمل می‌کند. و مطالعاتی مبنی بر مقایسه هیدرولیلاسیون با روش‌های دستی یا بلوک عصبی انجام نشده است.

فیزیوتراپی یا کار درمانی

فیزیوتراپیفیزیوتراپی یا کار درمانی بخش مهمی از بهبود و توانبخشی است. دو هدف اول کاهش درد و قطع چرخه التهابی است.

  • درمان به سمت به آرامش رساندن عضلات به منظور کمک به شما در بازیابی حرکت و عملکرد شانه خود، هدایت می‌شود. این کار را می‌توان با روش‌هایی نظیر تحریک الکتریکی، حرکت دادن مفصل، استفاده از کمپرس سرد و Iontophoresis انجام داد.
  • یون رانی (Iontophoresi) راهی برای فشار دادن دارو به طور مستقیم از زیر پوست به بافت آسیب دیده است.
  • درمانگران از روشهای حرارتی و دستی استفاده می‌کنند تا کپسول مفصلی و بافت‌های عضلانی شانه را کشش دهند.
  • در برخی موارد، تزریق بی‌حسی طولانی مدت همراه با کورتیزون درست قبل از جلسه کشش کمک کننده است. این کار این امکان را فراهم می‌آورد که درمانگر صورت دستی در حالی که شانه در اثر بی‌حس کننده بی‌حس می‌شود، گرفتگی شانه را از بین ببرد.
  • شما همچنین تمرینات و کشش‌هایی را به عنوان تمرین در منزل دریافت می‌کنید. برای سه تا چهار ماه ممکن است به برنامه‌های درمانی نیاز داشته باشید تا بتوانید حرکت شانه‌ای کاملی داشته باشید و دوباره با آن کار کنید.
  • در مرحله دوم، درمانگر به گرفتگی کپسول و چسبندگی رسیدگی خواهد کرد. جهت ادامه حرکت کششی و به نرمی حرکت دادن مفصل و جلوگیری از تشکیل بافت اسکار، از تکنیک‌های مخصوص تحرک مفصل استفاده می‌شود. حفظ محدوده کامل حرکات شانه‌ای و اسکاپولار (تیغه شانه) یک اولویت است. برای جلوگیری از درد که می‌تواند حتی باعث گرفتگی شدیدتر عضلات اطراف شانه شود از تکنیک‌های کشش مخصوص استفاده می‌شود
  • فیزیوتراپی در طول مراحل سوم و چهارم روند مشابهی را با افزودن تمرینات تقویتی ادامه می‌دهد.

درمان دستی تحت بی‌حسی

درمان دستی تحت بی‌حسی

اگر پیشرفت در توانبخشی کند باشد، ممکن است پزشک شما ممکن است درمان دستی تحت بی‌هوشی را پیشنهاد کند. این به این معنی است که شما با بی‌هوشی عمومی به خواب می‌روید. سپس جراح به طور گسترده‌ای شانه شما را کشش می‌دهد. عملیات سنگین دستکاری، کپسول مفصل شانه را کشش می‌دهد و بافت بافت اسکار را درهم می‌شکند. در اغلب موارد این دستکاری، حرکت در مفصل را سریع‌تر طی کردن روند طبیعی تمرینات ارتقاء می‌بخشد. ممکن است این روش بیش از یک بار نیاز باشد.

  • این روش دارای خطراتی است. احتمال بسیار کمی وجود دارد که این کشش به اعصاب شبکه بازویی آسیب برساند، شبکه عصبی را به بازوی شما هدایت کند.
  • خطر شکستگی استخوان بازو نیز وجود دارد، به خصوص در افرادی که پوکی استخوان دارند.

آزاد کردن چسبندگی با آرتروسکوپی

آزاد کردن چسبندگی

وقتی مشخص شود که فیزیوتراپی و دستکاری تحت بی‌هوشی حرکت شانه را بهبود نمی‌بخشند، ممکن است آزاد کردن چسبندگی با آرتروسکوپی مورد نیاز باشد. این روش معمولا با استفاده از یک بی‌هوشی برای بی‌حس و بی‌حرکت کردن بازو انجام می‌شود. جراح برای دیدن داخل شانه از یک آرتروسکوپ استفاده می‌کند. آرتروسکوپ، لوله‌ای باریک متصل به یک دوربین است. این وسیله اجازه می‌دهد تا جراح داخل مفصل را مشاهده کند.

روش آترواسکوپی

در طی عمل آترواسکوپیک، جراح بافت اسکار، رباط بالای شانه (رباط کراکو هومورال) و بخش کوچکی از کپسول مفصلی را می‌برد. در طی روش آرتروسکوپی یک بیوپسی از بافت اسکار برای ارزیابی مرحله تشخیص یخ‌زدگی شانه به آزمایشگاه ارسال می‌شود. اگر حرکت شانه باز نگردد یا اگر جراح قادر به انجام عمل جراحی با استفاده از آرتروسکوپ نباشد، ممکن است یک جراحی باز روی بیمار انجام شود. جراحی باز، نیازمند ایجاد یک برش بزرگتر است تا جراح بتواند در مفصل به راحتی کار کند.

در پایان مرحله آزاد سازی، جراح به آرامی شانه را حرکت می‌دهد تا حرکت بیشتری به دست آورد. ممکن است در پایان عمل جراحی یک داروی استروئیدی به مفصل تزریق شود.

پس از جراحی

پس از آزاد سازی با آرتروسکوپی، احتمالا از یک پولی شانه به صورت روزانه استفاده خواهید کرد. شما احتمالا تشویق خواهید شد که از بازوی درمان شده در فعالیت‌های روزمره استفاده کنید. تمرینات تقویتی به مدت چهار تا شش هفته پس از عمل آغاز نمی‌شود. شما ظرف بیش از دو ماه بعد از آزاد آرتروسکوپی می‌توانید در فیزیوتراپی یا کار درمانی شرکت کنید.

  • پس از دستکاری تحت بی‌هوشی، جراح شما ممکن است شانه شما را در یک دستگاه حرکت پسیو مداوم (CPM) قرار دهد.
  • CMP پس از بسیاری از انواع مختلف جراحی مفصل استفاده می‌شود. شما بلافاصله بعد از عمل شروع به استفاده از CPM می‌کنید. این دستگاه حرکت شانه را حفظ می‌کند و سفتی مفصل را کاهش می‌دهد. دستگاه به سادگی با تسمه به بازو متصل می‌شود و به طور مداوم مفصل را حرکت می‌دهد. تصور می‌شود این حرکت پیوسته باعث کاهش خشکی، کاهش درد و جلوگیری از ایجاد بافت اضافی اسکار در داخل مفصل می‌شود.
  • بعضی از جراحان پس از دستکاری شانه یک آتل متحرک را روی شانه اعمال می‌کنند. این آتل متحرک شانه را به یک کشش کامل می‌رساند و شانه را در همان حالت نگه می‌دارد. نگه داشتن شانه‌ها در حالت کشیده به تدریج كپسول مفصلی را از بین می‌برد.
  • در عرض یک تا دو روز پس از دستکاری شانه، درمان را از سر خواهید گرفت. بعضی از جراحان هر روز برای یک تا دو هفته بیمار خود را در معرض درمان قرار می‌دهند.
  • درمانگر شما با کشش تهاجمی به شما کمک خواهد کرد تا بیشترین مزایای دستکاری شانه را به دست آورید. کشش همچنین از تشکیل بافت اسکار و چسبندگی مجدد کپسول جلوگیری می‌کند.
  • بعد از دستکاری و درمان، حرکت شانه شما باید به طور مداوم بهبود یابد. اگر اینطور نشد، شما ممکن است به بیش از یکبار دستکاری نیاز داشته باشید.
  • هنگامی که شانه شما بهتر حرکت می‌کند، درمان به سمت تقویت شانه و بهبود عملکرد هدایت می‌شود. این تمرینات بر روی روتاتور کاف و عضلات تیغه شانه تمرکز می‌کنند.
  • درمانگر شما به شما کمک خواهد کرد که این عضلات را دوباره بازسازی کنید تا بتوانید توپ هوموروس را در مرکز سوکت نگه دارید. این اجازه می‌دهد تا شانه خود را در تمام فعالیت‌های خود به آرامی حرکت ‌دهید.