درمان سندرم تونل کارپال(اختلال عصبی مچ دست):بریس طبی، ماساژ و نرمش

سندروم تونل کارپال

سندرم تونل کارپال ممکن است یکی از ناهنجاری‌های عصبی باشد که امروزه تجربه می‌شود. تونل کارپال در محل مچ دست به سمت کف دست درست در زیر سطح پوست (سطح کف دست) قرار گرفته است. استخوانهای هشت گانه مچ  که از سه طرف تونل وارد می‌شوند سبب شده‌اند که به این محل تونل کارپال بگویند. باقی مانده تونل یعنی سطح کف دست، از بافت نرم، که شمال رباط اصلی است و رباط عرضی کارپال نامیده می‌شود، تشکیل شده است. این رباط از بالای تونل امتداد می‌یابد.

عصب میانی و 9 تاندون جمع­ کننده عضله که به سمت انگشتان می‌روند از میان تونل کارپال عبور می‌کنند. تاندون‌های جمع کننده کمک می‌کنند انگشتان جمع یا خم شوند. وقتی عصب میانی در مچ فشرده می‌شود (برای مثال بواسطه تورم بافت) این مسئله سبب کند یا بسته شدن مسیر پالس­های عصبی که از درون عصب عبور می‌کنند می‌شود. به دلیل اینکه عصب میانی عملکرد و حس  ماهیچه‌های دست را به عهده  دارد این مشکل سبب بروز محدوه‌ای از علائم از گاه گاهی بی‌حسی کم تا ناتوانی دست، از بین رفتن حس و از دست رفتن عملکرد دست می‌شود.

معمولا سندرم تونل کارپال فقط روی یک دست تاثیر می‌گذارد اما این امکان وجود دارد که هر دو دست هم زمان با این مشکل درگیر شوند که این امر سبب بروز علائم در انگشت شست، سبابه، میانی و اشاره می‌شود. علاوه بر بی‌حسی بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپال ممکن است مورمور شدن، درد و احساس سوزن سوزن شدن یا سوزش دست که گاهی به ساعد هم کشیده می‌شود را تجربه  می‌کنند.

زنان سه برابر مردان احتمال ابتلا به سندرم تونل کارپال دارند. سندرم تونل کارپال در سنین 30 تا 60 سال بیشتر دیده می‌شود. شرایط مشخص خطر پیشرفت آن را افزایش می‌دهند مانند دیابت، فشار خون بالا و آرتروز.

سبک زندگی نیز در بالا بردن خطر ابتلا به سندرم تونل کارپال نقش دارد مانند کشیدن سیگار، مصرف زیاد نمک، بی‌تحرکی و چاقی.

شغل هایی که سبب ایجاد حرکات تکراری مچ می‌شوند مانند:

  • کار در کارخانه
  • کار در خط مونتاژ
  • کار با کیبورد
  • کارهای ساختمانی

افرادی که در این مشاغل استخدام می‌شوند خطر پیشرفت سندرم کارپال در آنها بیشتر است.

دکتر حمید روشندل پس از انجام معاینات بالینی و بررسی علل سندرم کارپال تونل دست،با انجام روش های درمانی پیشرفته و به روز از جمله فیزیوتراپی و تزریق پی ارپی در مفصل دست،تا آخرین مرحله ی درمانی شما راتنها نخواهد گذاشت.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره تلفن های

02166595897 و 02166595896  

تماس حاصل فرمایید.

دلایل و علائم سندرم تونل کارپال چه هستند؟


سندرم تونل کارپال ممکن است در بیمارانی که باردارند، اضافه وزن دارند یا مشکلات پزشکی دیگری مانند بیماری تیروئید، دیابت یا آتروز یا آسیبهایی مانند شکستگی مچ دیده شود.

این مسئله که انجام فعالیت‌های تکراری دلیل بروز سندرم تونل کارپال باشد، مورد بحث است اما اینگونه تصور می‌شود که فعالیت‌های تکراری دست بخصوص حرکتهایی که ایجاد لرزش می‌کنند می‌توانند علائم آن را بدتر کنند.

درهرحال ممکن است دیگر شرایط نیز بتوانند دلیل بروز درد مچ دست، ورم، بی‌حسی یا ضعف در دستان باشند مانند بیمار شدن اعصابی که در هر جایی از گردن تا مچ وجود دارند.

درد و ورم در مفاصل دست و مچ که در اثر آرتروز ایجاد می‌شو نیز می‌تواند سبب ایجاد این علائم باشد. برای مثال درد در پایه انگشت شست عموما به دلیل آرتروز ایجاد می‌شود. تاندونیتیز (التهاب تاندونهایی که ماهیچه‌ها را به استخوان وصل می‌کنند) می‌تواند سبب درد، ورم و ناکارامدی در استفاده از دست یا مچ شود.

 

متخصصین چگونه سندرم تونل کارپال را تشخیص می‌دهند؟


تشخیص سندرم تونل کارپال بر مبنای توضیحات صحیحی که بیمار از تجربیاتش در خصوص علائم آن بیان می‌کند، انجام می‌شود. در خلال آزمایشاتی که متخصص انجام می‌دهد، ممکن است ضعف ماهیچه‌هایی که توسط اعصاب میانی دست پشتیبانی می‌شوند، مانند برخی ماهیچه‌های انگشت شست متاثر از سندرم، مشاهده شود.

پزشکان می‌تواند نتایج تشخیص سندرم تونل کارپال را بررسی کرده و شدت آن را از طریق تست دو قسمتی الکتریکی که تست شرایط عصبی نام دارد، تعیین کنند. تست شرایط عصبی مدارک قوی‌تری در خصوص سندرم تونل کارپال ارائه می‌کند:

  • در زمان انجام بخش اول تست، یک الکترود کوچک که جریان الکتریکی متوسطی دارد، در پوست قسمت زانوئی تونل، قرار داده می‌شود. این جریان اعصاب میانی را تحریک می‌کند. پالسهای این تحریک به واسطه عصب از میان تونل به طرف دست حرکت می‌کنند. در این قسمت پزشک اندازه می‌گیرد که چه قدر طول کشیده تا  پالسها از تونل عبور کنند.
  • بخش دوم تست به نام الکترومیوگرافی معروف است. این تست مقدار ناکارآمدی و عملکرد بد ماهیچه را اندازه گیری می‌کند. سوزن کوچکی در ماهیچه‌های مختلف قرار داده می‌شود که پالسهای عصب میانی را دریافت می‌کنند. پالسهای الکتریکی در ماهیچه زمانی که ماهیچه در حال استراحت و زمانی که ماهیچه در حال فعالیت است، اندازه گیری می‌شود. اگر عصب میانی به شدت فشرده شده باشد، این ماهیچه‌ها می‌توانند تحت تاثیر بیماری باشند و در زمان تست عملکرد طبیعی از خودشان نشان نمی‌دهند.
  • از روش های تشخیصی اولتراسونیک و MRI نیز برای کمک به تشخیص سندرم تونل کارپال و جداسازی علائم سایر مشکلات دست و مچ از این مشکل، استفاده می‌شود. این تکنولوژی ها می‌توانند ورم عصب میانی و مسائل غیرطبیعی دیواره تونل، محیط اطراف و جزئیاتش را نشان دهند. آن ها همچنین می‌توانند تعیین کنند که چرا عصب میانی فشرده یا کمپرس شده است.

سندرم تونل کارپال چگونه درمان می‌شود؟


درمان سندرم تونل کارپال به شدت درد و علائم آن و ضعف احتمالی ناشی از آن،  بستگی دارد. درمانهای مؤثر دیگر عبارتند از:

ایجاد وقفه

ایجاد وقفه در انجام کارهای تکراری

چه شما کار تایپ انجام دهید، گیتار بنوازید و چه با دریل دستی کار کنید، هر 15 دقیقه یک توقف داشته باشید. وقتی این کارها متوقف شوند و دست از کار کشیدید، انگشتانتان را نرمش دهید. دستانتان را بکشید و مچ دست را حرکت دهید تا گردش خون در این مناطق بیشتر شود.

داروها

داروها

موارد دیگر سندرم تونل کارپال ممکن است نیاز به کمک پزشک داشته باشد.

پزشک شما ممکن است پیشنهاد دهد برای کاهش درد و التهاب از کورتیکواستروئیدها استفاده کنید. این داروها ورم و فشاری که روی عصب میانی وجود دارد را کاهش می‌دهند. تزریق نسبت به مصرف خوراکی تاثیر بیشتر دارد. این درمان ممکن است بطور خاص در مواردی تاثیر داشته باشد که CTS در اثر مشکلات التهابی مانند آرتروز روماتئید ایجاد شده است.

پوشاندن مچ

پوشاندن مچ با پوشش‌های کمکی

نگهداشتن مچ بصورت مستقیم می‌تواند به از بین بردن فشار روی عصب میانی کمک کند. علائم در شبها بیشتر ظاهر می‌شوند بنابراین پوشیدن پوشش‌های کمکی در عصرها کمک می‌کند که قبل از آغاز علائم، از بین بروند. اگر شما در شغلتان کارهای تکراری انجام می‌دهید می‌توانید در طول روز نیز مچ خود را بپوشانید.

فیزیوتراپی

برای موفقیت در درمان سندرم تونل کارپال، بیماران می‌توانند جلسات فیزیوتراپی را نیز در نظر بگیرند. مشخص شده که فیزیوتراپی در بهبود عملکرد و درد نسبت به جراحی تاثیر بیشتری دارد. درمان‌های فیزیوتراپی رایج عبارتند از:

گرم و سرذدرمان با گرما و سرما

پزشک ممکن است به بیماران تونل کارپال انجام روش آب درمانی را پیشنهاد دهد. این درمان جایگزین نه تنها در از بین بردن درد مؤثر است بلکه سبب رهایی از التهاب نیز می‌شود و سلامتی را به تمام بدن گسترش می‌دهد. در هنگام انجام این درمان، دست و مچی که تحت تاثیر این مشکل قرار دارند ممکن است بعد از قرار گرفت در آب سرد بلافاصله برای چند دقیقه در آب گرم قرار داده شود.

حالت بدن

وضعیت بدن

اگر چه به نظر می‌رسد که وضعیت بدن تاثیر مستقیمی در سندرم تونل کارپال نداشته باشد، قرار دادن بدن در وضعیت خوب بی‌نهایت مهم است. متخصص فیزیوتراپی می‌تواند تمرینات زیر را برای قرار دادن بدن در وضعیت مناسب پیشنها دهد:

  • آزاد کردن شانه‌ها
  • ستون فقرات خود بکشید
  • آرنج خود را در دو طرف بدن آزاد کنید
  • مچ دست را راست بگیرید
  • روی کف زمین دراز بکشید
  • فاصله چشمان خود را با شی مقابل تنظیم کنید.

 

ابزار ضد لرزش

ابزارهای ضد لرزش

برخی کارگران در معرض پدیده‌ای به نام سندرم لرزش بازو (HAVS) قرار دارند. این افراد آنهایی هستند که از ابزارهای دستی به عنوان بخشی از شغلشان زیاد استفاده می‌کنند و بیشتر در معرض بیماریهایی مانند سندرم تونل کارپال و پدیده رینود قرار دارند. متخصص فیزیوتراپی می‌تواند ابزارهایی مانند دستکش ضد لرزش تولید کند که با این شرایط مبارزه می‌کنند. در هنگام استفاده دستکشها مقدار لرزشی را که به دستها وارد می‌شود را کاهش می‌دهند.

ماساژ

ماساژ

اگر سندرم تونل کاپال بدون درمان بماند، می‌تواند دردهای شدید و ناکارامدی شود که این مشکلات می‌توانند روی توانایی کار کردن شما تاثیر بگذارند و حتی بصورت موقت سبب ناتوانی شما شوند.

ماساژ درمانی می‌تواند از طریق تحریک گردش خون، از بین بردن التهاب، کمک به خارج شدن مواد باقی مانده از متابولیسم و نرم کردن ماهیچه و تاندون تحریک شده،  به درمان و جلوگیری از سندرم تونل کارپال کمک کند. برخی پزشکان از طب سوزنی بعد از ماساژ درمانی استفاده می‌کنند.

سلول بنیادی

درمان با سلولهای بنیادی

درمان با سلولهای بنیادی برای افرادی که به درمانهای غیر تهاجمی سندرم تونل کارپال پاسخ نمی‌دهند، ممکن است مفید باشد. هر دو روش درمان با سلولهای بنیادی و درمان با پلاسمای غنی شده با پلاکت (PRP) ظرفیت بازسازی و ترمیم رباتها و تاندونهای آسیب دیده را دارند.

به هرحال برخلاف تزریق استروئید، درمان با سلولهای بنیادی عوارض جانبی مضری ندارد. سلولهای بنیادی بطور طبیعی عوامل ضد التهاب ترشح می‌کنند که به نوبه خود سبب از بین رفتن علائم بیماری می‌شوند. علاوه بر آن با مدیریت تکرار درمان با سلولهای بنیادی این امکان وجود دارد که دوره توانبخشی بعد از عمل جراحی کوتاه شود.

چندین روش درمان با سلولهای بنیادی در کلینیک سلولهای بنیادی R3 وجود دارد که عبارتند از:

  • درمان با سلولهای بنیادی مغز استخوان یا چربی
  • درمان با سلولهای بنیادی آمنیوتیک
  • درمان با پلاسمای غنی شده با پلاکت

تمرینات دستی برای CTS

در اینجا حرکت معرفی می‌شود که در هر زمانی از روز می‌توانید آنها را انجام دهید. این کشیدگی‌ها و تمرینات ساده هستند و نیازی به تجهیزات ندارند. شما به آسانی می‌توانید زمانیکه در صف منتظرید یا هر وقتی که یک تا دو دقیقه وقت اضافه دارید، آنها را روی میزتان انجام دهید.

برای اینکه در طول روز شما این تمرینات کششی را انجام دهید، مشکلاتی شبیه تونل کارپال بهترین محرک هستند. شما می‌توانید مچ دستتان را با تنها روزی چند دقیقه انجام این حرکات ساده، محافظت کنید.

فشردن انگشت

فشردن انگشتان روی هم

دعا کردن دوران کودکیتان را به خاطر می‌آورید؟ از آنها برای ایجاد کشش در دستهایتان استفاده کنید:

  • با قرار دادن دستها به حالت دعا کردن شروع کنید
  • انگشتانتان را تا حدی که می‌توانید از هم جدا کنید، سپس بدون جداکردن انگشتان از هم، کف دستهاتان را از هم جدا کنید.

این کار سبب کشش  ناحیه کف دست، ساختار تونل کارپال و عصب میانی که تحریکات سندرم تونل کارپال را ایجاد می‌کند، می‌شود. این تمرین بسیار ساده است تا جایی که همکاران شما در محل کارتان متوجه انجام آن نمی‌شوند بنابر این بهانه‌ای برای انجام ندادن آن ندارید.

تکان دادن

تکان دادن

دستان خود را مانند زمانی که پس از شستن می‌خواهید آنها را با هوا خشک کنید، تکان دهید.

این کار را برای محافظت از ماهیچه جمع کننده دستان و عصب میانی‌شان در برابر سفت و تنگ شدگی در طول روز، هر ساعت یک تا دو دقیقه انجام دهید. اگر صدای انجام این  حرکت زیاد بود، می‌توانید آن را در زمانی که دستهای خود را طبق روال عادی می‌شویید، انجام دهید.

کشیدن آرام

کشیدگی آرم استرانگ

این آخرین تمرین برای کشیدگی عمیق است:

  • یکی دستانتان را بصورت مستقیم (آرنج خم نباشد) در جلوی بدنتان بکشید به شکلی که مچ دست باز و سر انگشتان رو به زمین باشد.
  • انگشتانتان را کمی از هم باز کنید از دست دیگرتان برای به آهستگی فشار دادن دست به سمت پایین استفاده کنید، تا آنجا که می‌توانید مچ و انگشتانتان را بکشید.
  • وقتی به حداکثر انعطاف پذیری رسیدید دستتان را به مدت 20 ثانیه به این حالت نگه دارید.

دستتان را عوض کنید و این کار را تکرار کنید.

این کار را 2 تا 3 بار در هر طرف انجام دهید و سعی کنید این کشیدگی را هر ساعت یکبار انجام دهید. بعد از چند هفته انجام این کار متوجه می‌شوید انعطاف پذیری مچ دستتان به شکل معنی داری بهبود یافته است.

به خاطر داشته باشید که کشیدگی یکی از بخشهای مهم سلامتی است. رژیم غذایی‌تان را بخاطر این تمرینات محدود نکنید. تمام نقاط بدنتان از افزایش گردش خون، حرکت و تحرکتی که به سبب کشیدگی  ایجاد می‌شود، سود خواهد برد.

جراحیجراحی سندرم تونل کارپال

وقتی درمانهای بدون جراحی ناموفق باشند یا در موارد پیشرفته بیماری، جراحی برای درمان سندرم تونل کارپال مورد توجه قرار می‌گیرد. هدف جراحی برداشتن فشار از روی عصب مچ دست است.

روی هم رفته جراحی خیلی ایمن است، اما چند خطر وجود دارد که باید به آنها توجه شود. برخی از این خطرات عبارتند از: عفونت، سختی بهبودی زخم جراحی، سفت شدگی، درد ناشی از زخم جراحی و آسیب دیدگی عصب. برخی افراد وقتی به واسطه جراحی فشار از روی عصب برداشته شد، از بین رفتن سریع درد را در دستانشان تجربه کرده‌اند. دیگر افراد چنین تجربه‌ای را نداشته‌اند زیرا شدت و مدت فشار روی عصب‌شان زیاد بوده است.

بعد از جراحی، محل آن با یک پوشش مخصوص پوشانده می‌شود. انگشتان برای استفاده‌های ضروری آزاد باقی می‌مانند. اغلب افراد یک یا دو روز بعد از جراحی در انجام کارهای سبک با دستانشان احساس راحتی می‌کنند. این افراد می‌توانند سه تا چهار هفته بعد از جراحی به شغلهای سبک باز گردند و کارهای سنگین را شش هفته بعد از جراحی می‌توانند انجام دهند.